Tokyo'da minik sumocular ringe çıktı: 1500 yıllık geleneği yaşatıyorlar

Sumo, Japonya'nın ulusal sporu sayılan ve kökleri Şinto dini ritüellerine dayanan geleneksel bir güreş türüdür. Yaklaşık 1500 yıllık bir geçmişi var. Başlangıçta bereketli hasat için tanrılara sunulan bir tören olarak yapılıyordu. Bu yüzden bugün bile sporun içinde çok sayıda dinî öge korunuyor.

İki güreşçi (rikishi), "dohyō" denen kum kaplı, yaklaşık 4,55 metre çapındaki dairesel ringde karşı karşıya gelir. Rakibini ringin dışına çıkaran ya da ayak tabanı dışında herhangi bir vücut bölgesini yere değdiren kişi kazanır.

Müsabakalar genellikle birkaç saniye sürer; bir dakikayı geçen maç nadirdir.

Güreşçiler mawashi denen kalın kuşak dışında bir şey giymez ve rakibi devirmek için itme, tokatlama, savurma ve kuşaktan tutup kaldırma gibi tekniklerden yararlanır. Bu tekniklerin (kimarite) resmi olarak tanımlanmış seksenden fazla çeşidi vardır.

Yumruk atmak, saç çekmek ve gözlere vurmak yasaktır.

Ritüeller sporun ayrılmaz parçasıdır. Güreşçiler ringe tuz serperek arınma sağlar, ayaklarını yere sertçe vurarak (shiko) kötü ruhları kovar ve maç öncesi uzun bir hazırlık töreni yapar — bu tören çoğu zaman maçın kendisinden daha uzun sürer.

Profesyonel rikishi'ler heya denen ahırlarda yatılı olarak, katı bir hiyerarşi içinde yaşar. Kilo alabilmek için chanko-nabe adlı yüksek kalorili bir güveç tüketirler; ortalama ağırlıkları 150 kilo civarındadır.

Sumoda kilo sınıfı yoktur, yani 100 kiloluk bir güreşçi 200 kiloluk bir rakiple karşılaşabilir.

Derece sistemi oldukça katıdır. En üst basamak yokozuna (büyük şampiyon) olup, tarih boyunca bu unvana ulaşan güreşçi sayısı yetmiş kadardır.

Yılda altı büyük turnuva (honbasho) düzenlenir ve her biri on beş gün sürer; güreşçiler her turnuvadaki galibiyet-mağlubiyet dengesine göre yükselir veya düşer.

Fotoğraflar: Reuters.