Dünkü NEFES’te yayınlanan bir fotoğrafa bakıyorum… Genç oyuncular rahat koltuklarda; yıllarını tiyatroya, sinemaya, televizyona vermiş ustalar ise arkada, daha sıradan sandalyelerde…
Sosyal medya bu görüntü nedeniyle ayağa kalktı...
Ben ise meseleyi “gençler niye koltukta, yaşlılar niye sandalyede?” basitliğinde görmüyorum...
Çünkü problem olan koltuk değil…
Sorun, insanın kendisinden önce gelenlere nasıl baktığı...
***
Konfüçyüs’ün öğretisinde toplumu ayakta tutan şey sadece yasalar değil, insanlar arasındaki görünmez saygı düzenidir… Çünkü medeniyet aynı zamanda hafızadır…
Sen bugün bulunduğun yere tek kendi yeteneğinle gelmedin…
Senden önce yolu açanlar…
Sahneye çıktığında, alkışlanmanı sağlayan tiyatro geleneğini kuranlar…
Kameranın karşısında milyonlara ulaşabileceğin sektörü yıllarca sırtında taşıyanlar… Bedel ödeyenler vardı… “Usta” dediğimiz insan sadece yaşlı insan değil ki...
Usta aynı zamanda, yaşayan hafızadır...
***
Burada genç oyunculara kızmayı da doğru bulmuyorum…
Bu görüntüyü eleştirenler, oturma düzenini onların yaptıklarından emin mi?..
Bence bu oturma düzenini fark etmediler bile ve… Bence asıl tartışılması gereken konu bu…
Yani, fark etmemek, farkında olmamak…
Gençlerin bunu bilerek yapmış olmalır suç mu?
Bir toplumun değer kaybı, kötülük yapan insanların çoğalmasıyla değil…
Bazı şeylerin artık kimsenin dikkatini çekmemesiyle başlar…
Otobüse yaşlı biri bindiğinde gözünü telefona indirmek…
Kapıdan senden büyük biri gelirken geçmesini beklememek…
Sofrada büyüğüne yer açmamak… Ve yıllarını mesleğine vermiş ustanın yanında en rahat koltuğa kurulurken, bundan rahatsızlık duymamak…
***
Peki bunlar suç mu?.. Tabii ki bunların hiçbiri suç değil...
İyi ama medeniyet sadece suç işlememek mi?.. Elbette o değil…
Medeniyet, yapmak zorunda olmadığın halde doğru olanı yapmaktır...
Bugünün dünyası gençliği kutsuyor…
Genç yüz…Genç beden… Takipçi sayısı… Reyting… Popülerlik…
Oysa popülerlik başka şeydir, ağırlık başka… Şöhret başka şeydir, ustalık başka…
Milyonlarca takipçiye birkaç ayda ulaşılabilir ama…
Usta olmak için zamanın içinden geçmek gerekir…
Sözümün özü canlarım...
Şu fotoğraftaki sandalye-koltuk tartışmasını küçümsemiyorum... Çünkü bir toplumun bütün değerler sistemi, küçücük bir ayrıntıda görünür…
Ben genç dostlarıma şunu söylemek isterim: Ustanı ayağa kaldırıp onun koltuğuna oturursan yükselmiş olmazsın… Sen ayağa kalkıp ustana yer verdiğin gün büyürsün…
Çünkü bazı koltuklar oturarak değil… Kalkmasını bilerek kazanılır...
