Ali Hamaney öldürüldü ve yerine oğlu Mücteba Hamaney getirildi…
Bu gelişmenin dünyada yarattığı tartışma şu: Bu tercih bölgedeki gerginliği daha da artırır mı?..
Benim dikkat çekmek istediğim asıl mesele ise bu değil... Benim dikkat çekmek istediğim asıl mesele şu:
Ortadoğu halklarının önemli bir kısmı bu tür kararları neden kabullenir?..
Neden isyan etmek yerine şöyle düşünürler:
“Bildiğim şeytan, bilmediğimden iyidir...”
İşte Ortadoğu’nun kaderini belirleyen zihniyet tam olarak budur…
“Gider yunusu gelir domuzu, gider eteri gelir beteri” zihniyeti ve…
Bu bölgenin halkları işte bu “kafa” yüzünden ne uzar ne kısalır…
***
Ortadoğu’da siyaset çoğu zaman umut üzerine değil korku üzerine kurulur...
Halklara sürekli şu mesaj verilir: “Eğer bu düzen değişirse daha kötüsü gelir…”
Yani mevcut yönetim kendisini iyi olduğu için değil alternatifi korkutucu olduğu için meşru kılar…
Bu psikoloji sadece İran’da değil Irak’ta da böyleydi, Suriye’de de böyle… Mısır’da da…
Ve hatta bazen Türkiye’de bile bu korku dili kullanılır…
“Düzen mi, kaos mu?” tuzağı
Ortadoğu halklarının önüne çoğu zaman gerçek bir seçenek konmaz…
Onlara şu iki seçenek sunulur: Düzen ve kaos… Ama bu düzen çoğu zaman özgürlük içermez…
Bu düzen: Otorite içerir, baskı içerir, korku içerir ama yine de insanlar onu seçer...
Çünkü kaos korkusu daha büyüktür…
Irak’ta Saddam devrildiğinde yaşanan kaos…
Libya’da Kaddafi sonrası yaşanan devlet çöküşü…
Suriye’deki iç savaş…
Bütün bu örnekler Ortadoğu halklarının zihnine şu düşünceyi kazıdı:
“En kötü düzen bile, düzensizlikten iyidir…”
Yani: “bildiğim şeytan, bilmediğimden iyidir...”
***
İran ihtilali 1979’da bir iddia ile ortaya çıktı:
“Şah gitti, halk egemenliği geldi…”
Ama bugün gelinen noktada ne görüyoruz?..
Bir tür dinî hanedanlık…
Şahın yerini Ayetullahlar aldı...
Ve şimdi babadan oğula geçen yeni bir hanedanlık başlıyor…
Bu ironinin büyüklüğünü düşünün…
Şah rejimine karşı yapılan devrim, bir başka hanedan yapısına dönüştü…
Halk neden kabullendi?..
Çünkü Ortadoğu halklarının önemli bir kısmı şu üç korkuyla yaşar:
İç savaş korkusu, dış müdahale korkusu, devletin çökmesi korkusu
Bu üç korku insanların özgürlük talebini bastırır ve sonuçta şu psikoloji ortaya çıkar:
“Evet kötü ama en azından düzen var…”
Yani, “bildiğimiz şeytan bilmediğimiz şeytandan daha iyidir…”
O halde varsın ne yaşarlarsa yaşasınlar…
Yeter ki bizim başımıza musallat olmasınlar…
