Tarık IŞIK

18 Kasım’da DEM Parti Şanlıurfa Milletvekili Ömer Öcalan, X hesabından İmralı’da terörist Abdullah Öcalan’la çekilen fotoğrafını paylaştı. Hatırladığım kadarıyla Öcalan’ın İmralı’dan şimdiye kadar yaklaşık on fotoğrafı yayımlandı. Ancak bu son fotoğrafın diğerlerinden bir farkı vardı: Aile üyeleri, duvara asılı dev bir şelale fotoğrafının önünde Öcalan’la poz vermişti.

İmralı’daki şelale fotoğrafı - Resim : 1

“Ee, bunda ne var?” denilebilir. Yaşadığı yer hakkında çok spekülasyon yapıldığı için Öcalan’la ilgili her ayrıntı merak uyandırıyor. Öcalan’ın yaşadığı yerde başka ne tür eşyalar bulunduğunu kesin olarak bilmiyoruz. Anlaşılan, duvardaki şelale fotoğrafıyla ortama sıcaklık katılmak istenmiş.

Fotoğraftaki şelalenin nerede olduğunu merak ettim. Güvendiğim bir kaynak, Antalya’daki Düden Şelalesi olduğunu söyledi ve şelalenin, duvardaki fotoğrafa benzer açıdan çekilmiş bir görüntüsünü gönderdi. İkna oldum. Öcalan’ın boyu esas alındığında çerçeve yaklaşık iki metre genişliğinde görünüyor. Fotoğraftan komplo teorisi ya da bilinçaltı mesajı çıkaracak değilim. Maksat tarihe not düşmek.

Paşinyan’ın cebindeki Anamur muzunun mesajı

Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan’ın COP31 kapsamında geldiği Antalya’da kendisine ikram edilen Anamur muzunu ceketinin cebine koyup yola çıktığını gördüğümde bunu kişiliğinin bir parçası sanmıştım. Paşinyan, devlet protokolünün ağırbaşlı kalıplarına pek sığmayan, gündelik hayatın küçük ayrıntılarını siyasi iletişimin malzemesine dönüştürmeyi seven bir siyasetçi: müzik dinleyen, dans eden, bateri ve piyano çalan, kalp işareti yapan, otobüste yemek yiyen ve özel hayatından kesitleri takipçileriyle paylaşan bir başbakan.

İmralı’daki şelale fotoğrafı - Resim : 2
Ancak Paşinyan, Antalya’dan Dublin’e, oradan Erivan’a, Yeni Delhi’ye ve Phnom Penh’e uzanan yolculuğun ardından Erivan’a döndüğünde cebinden muzu çıkarıp yediği görüntüleri paylaşınca taşlar yerine oturdu. Paşinyan, 2018’de Ermenistan’da gerçekleşen Kadife Devrim’in lideriydi. Muz ise Ermenistan için sıradan bir meyve değil. Ülkede muz ithalatı yıllarca tek bir şirketin ağırlıklı kontrolünde kaldı. Mihran Pogosyan ile ilişkilendirilen Ketrin Group, ithalatın yaklaşık yüzde 90’ını elinde tutuyordu. Paşinyan da muhalefetteyken muz ithalatındaki bu tekelleşmeyi gündeme getiren isimler arasındaydı.

Aynı Paşinyan bu kez Türkiye’de ikram edilen bir muzu cebinde ülkesine götürdü. Yolculuğun başlangıç noktası Antalya’ydı. Paşinyan burada Cumhurbaşkanı Erdoğan’la görüştü, iki ülke arasındaki normalleşme, sınırların açılması, ticaret ve ulaşım gibi başlıklar ele alındı. Önümüzdeki dönemde Anamur muzunun Ermenistan’a ceket cebinde değil, TIR’larla taşındığını görmek bence sürpriz olmaz.

Reyhan sosu yarışması yapan üniversite

Reyhan, sindirim sorunlarına, strese, bağışıklığın güçlendirilmesine, kan şekeri ve tansiyon dengesinin desteklenmesine yardımcı olduğu söylenen şifalı bir bitki. Şerbeti de oldukça lezzetli.

Munzur Üniversitesi bu bitkiyi adeta “mesele” haline getirdi. Daha önce yazmıştım: Rektör Prof. Dr. Kenan Peker, kampüste, rektörlük konutunda ve Ovacık’ta reyhan ektirdi, bu bitkiden üretilen şerbeti de teşvik ediyor. Ekim, sulama, bakım ve hasat işlerini ise asli görevi temizlik hizmetleri olan sözleşmeli personele ve işçilere yaptırıyor (Duvarların Dili Olsa, 5 Temmuz 2025).

Gelelim işin yeni kısmına. Munzur Üniversitesi, reyhanı Tunceli’nin “kadim kültürü” olarak seçti. Jüri başkanlığını Prof. Dr. Gülben Torğut’un yaptığı, üyeliklerinde ise Doç. Dr. Serdal Sabancı, Dr. Öğr. Üyesi Basri Omaç, Öğr. Gör. Seher Kavak ve Öğr. Gör. Nuriye Demir’in bulunduğu “Reyhan sosu yarışması” düzenlendi. Üniversiteye göre, “Yerel ürünlerin gastronomi alanında kullanımının yaygınlaştırılması ve üniversite-toplum iş birliğinin geliştirilmesini amaçlayan yarışmada; reyhanın gastronomik potansiyelinin ortaya çıkarılması, yenilikçi ürün geliştirme çalışmalarının desteklenmesi ve öğrenciler ile akademisyenler arasında uygulamalı bilgi ve deneyim paylaşımının teşvik edilmesi hedeflendi.”

Reyhan konusunu asla küçümsemiyorum. Ama üniversitelerde bilim, sanat ve emek konuşulması beklenir. Munzur Üniversitesi’nden de bunu beklemek yanlış mı?