Geldik haftayı temize çekmeye.
Z raporunu çıkaralım.
Gündem hep ağır, her daim çarpıcı ve bir hayli yorucu.
Ekonominin de siyasetin de konusu, söylemi değişmedi, değişmiyor…
Fon skandalı canımızı, cebimizi yakıp kavuruyor.
Piyasa durgun.
Ödemeler daha doğrusu ödeyememeler sistemi kilitledi.
Esnaf kan ağlıyor.
Skandalın yansımalarının alım gücüne, mutfağa etkisi tartışılmaz.
Güvenli liman altın, dibin dibini gördü.
Ve ekonomistler, “Bunlar daha iyi günler.” diyerek bizleri gerçeğe hazırlıyor.
*****
Siyasiler ise, başta muhalefet, listenin peşinde…
Bir türlü açıklanmıyor o liste.
Yeni Parti’den bu hafta yeni isimler ve yepyeni sorular geldi. Akp’den eski ve yeni milletvekillerinin ve ailelerinin, önemli isimlerin fondan büyük meblağlar kazandıklarına ilişkin iddialar gündeme taşındı.
Mesela, “Bir günde %438 değer kazandı.” iddiası gündeme bomba gibi düştü.
İddiaları reddedenler de oldu, sessiz kalanlar da…
Yeni Partili Ümit Özlale, listenin açıklanmaması hâlinde asıl sarsıcı açıklamanın pazartesi günü yapılacağını söylüyor…
*****
Soruşturma ayağına da bakalım.
Hayati Yazıcı’nın oğlu Mustafa Yazıcı, fon soruşturması kapsamında 6 saat ifade verdi ve adli kontrol şartıyla serbest bırakıldı.
Ancak MASAK usulsüzlük tespit etti ve 4 şirketine kayyum atandı.
Hatırlarsınız, mal varlığına getirilen tedbir kararı hızla kaldırılmış, ortağı da otomobilinde ölü bulunmuştu…
Ve eski BDDK Başkanı Şahap Kavcıoğlu hakkında da yurt dışına çıkış yasağı getirildi.
Ayrıca savcılık, soruşturma izni istedi. Bakan Şimşek’in görevlendirdiği teftiş kurulunun kararı bekleniyor. Kavcıoğlu’nun kamu kurumlarından Tera Fonu’na destek istediği iddia ediliyor.
*****
Geçelim siyasi arenadaki diğer mücadelelere.
Kurultay davasında Ekrem İmamoğlu hakkında siyasi yasak ve hapis cezası kararı çıktı. Bu arada Danıştay itirazı reddetti, diploma iptali de kesinleşti.
Ve transferler durmadı… Antalya ve Tekirdağ dâhil 9 belediye daha AK Parti’ye geçti.
CHP ve Yeni Parti’nin kaleleri birer birer el değiştiriyor.
Kimi, vekâleten oturduğu koltuktayken geçiyor, kimi de “AKP’ye geçmeyeceğim.” diyerek ertesi gün rozet takıyor.
Mesleğim gereği yakın siyasi tarihe dair çok okuma yaparım. Politikayla ilgilenen bir ailenin içine doğmuş olmanın etkisiyle siyasi gelişmelerden de hiçbir zaman uzak kalmadım.
Elbette Türkiye siyasi tarihinde parti değiştirmeler, siyasi transferler yaşandı. Ancak yerel yönetimler düzeyinde, bu kadar kısa sürede ve bu ölçekte yaşanan bir transfer hareketliliğini hatırlamıyorum.
Üstelik mesele yalnızca parti değiştirmek de değil. Sandıkta ortaya çıkan siyasi haritanın, seçim dönemi dışında yaşanan gelişmelerle yeniden şekillenmesi… Tanıklık ettiğimiz bu.
Daha neler göreceğiz, gerçekten bilmiyoruz.
*****
Süreçteki gelişmelere de bakalım…
Öcalan kendisi için hazırlanan evde ve şimdi de sekreterya gündemde.
Dem Partili Bakırhan, “Daha hızlı ve verimli çalışması için…” dedi.
İyi Parti Genel Başkanı Dervişoğlu ise yasal düzenleme olmadan yer değişikliğinin suç olduğunu söylüyor.
Hatırlarsınız, geçen hafta Adalet Bakanı Gürlek’e “Öcalan nerede?” diye soruldu. Gürlek, “Cevap vereceğim.” dedi ancak konuyu es geçti…
Ev, sekreterya derken önemli bir mesele atlanmıyor mu sizce de?
Meclis Başkanı Kurtulmuş partileri ziyaret ediyor, liderlerle görüşüyor…
Yeni Parti, süreci izlemeyecek.
Genel Başkan Özel, “Demokratikleşme konusunda hiçbir adım atılmadı, bu işin içinde artık yokuz.” dedi.
Cumhurbaşkanı Erdoğan, “Böyle bir meselede kaçak güreşenler, topu taca atanlar millete hesap verecektir.” çıkışını yaptı.
Dem Parti’den de tepki var.
Özel, “İktidarın gittiği yol, yol değil. Erdoğan’ı demokrasiye davet edin, bütün ülke huzur bulur.” diye yanıt verdi.
Özetle, süreç ilerlemek yerine aynı başlıkların etrafında polemikle dönüp duruyor…
*****
Ve geldik bir başka acı gerçeğe…
Devir resmen televizyonlara kayyum, gazetecilere hapis devri.
Sözcü TV ve internet sitesi de artık kayyum yönetiminde.
Şu an TMSF, en büyük medya patronu.
Yayın çizgisini bilirsiniz Sözcü’nün… Artık öyle değil.
Gazetecilik kıskaca alındı.
Bu iş nereye gidiyor?
Muhalefet kınadı, tepki gösterdi.
Bahçeli’ye de soruldu.
MHP Genel Başkanı çok açık konuştu:
“Orada her akşam konuşmalarına dikkat etmeden her şeyi konuşan insanlara sormak lazım.” dedi.
Gözaltıları, tutuklamaları düşünürsek; kayyumları, karartmaları da eklersek karşımıza çıkan tablo, basın özgürlüğü ve demokrasinin zorda olduğu... Ve kimse güvende değil.
Tüm bunların dışında başımıza neler geldi, hatırlayalım.
NE KONUŞTUK?
Emekli ne kadar zam alacak?
İktidar, zammın enflasyon farkı üzerinden yapılacağını söylüyor. Ancak oran henüz belli değil.
Cumhurbaşkanı Erdoğan, yaş ve prim gün sayısına göre adalet ve hakkaniyeti odağa alarak değerlendirme yaptıklarını söyledi.
İşaret edilen tarih ise yıl başından önce.
Peki, refah payı mı verilecek, seyyanen zam mı yapılacak? O da henüz netleşmedi.
Senaryolar türlü türlü… Ancak hiçbirinde gerçek anlamda bir refah artışından söz edemiyoruz. Şimdilik resmen bekleyip göreceğiz.
Bir diğer önemli başlık da asgari ücret zammı.
Aralık ayında pazarlık başlayacak.
Muhalefet, asgari ücrete en az %40 zam yapılması gerektiğini söylüyor.
Peki, sizce bu oran gerçekleşir mi?
Bu hafta da durmaksızın emekli maaşlarına yapılacak zammı ve asgari ücreti konuştuk.
Zam oranları belli olana kadar, hatta deneyimlerimize göre belli olduktan sonra bile konuşmaya devam edeceğiz.
NEDEN ÜZÜLDÜK?
İnsan olan, insanlığından utandı.
Başkası adına… Toplum adına, evlatlarımızın geleceği adına…
Bu dünyada hepimizin yaşam hakkı var. Ama ne diyorlar? Kedi “mal”. Kanun böyle diyor ama her biri can. Hem de savunmasız… Müslümanlığa göre de Allah’ın dilsiz kulları onlar.
4 ay önce, evladım dediğim kedim İrmik Çakıl’ı kaybettim. Hem de çok kötü bir şekilde. Hâlâ yaram kanıyor; kabuk bağlamıyor.
Sahiplenenler bilir evlerimize, kalplerimize girmiş melek, lütuftur onlar…
Öyle savunmasız, öyle ufacıklar ki canilerden kaçmaları, kurtulmaları çok zor.
Balıkesir’den bir görüntü geldi bu hafta.
İzleyebildiniz mi bilmiyorum. Vicdansızlık, acımasızlık ve cezasızlığın getirdiği cesaretle bir adam demeye dilim varmıyor, insan diye yazmaya elim gitmiyor. Ne diyeyim bilemedim. Biri bastonuyla, bir binanın koridorunda dakikalarca kediye işkence etti.
Dakikalarca vurdu. Durmadı.
Masum yavru ağır yaralandı. Beyin travması geçirdi, kemikleri kırıldı, sol gözünü kaybetti.
Bunu yapan insan olabilir mi?
Bunu yapanın üç beş kuruş ceza ödeyip evine döndüğünü bilmek can yakıcı!
Adalet nerede?
Nerede bu adalet!
Ne diyebiliriz ki bu durumda?
Herkes yaptığıyla sınansın!
CEBİMİZİ NE YAKTI?
Geçen hafta yazmıştım; et fiyatı karaborsa, fırsat bilen esnaf da can yakıyor.
Bu kez İstanbul Ataşehir’de bir mekândan paylaşılan adisyon dudak uçuklattı.
2 kişilik alkolsüz yemek tam 5 bin 614 lira. Asgari ücretin yaklaşık 5’te 1’i!
Vay ki ne vay…
Detayları da var.
Yazayım, hep beraber şaşıralım.
Porsiyon kırmızı et bin 421 lira, kuzu pirzola bin 394 lira, tavuk eti 259 lira, Arnavut ciğeri 550 lira, garnitür 260 lira. Meşrubatlar 360 lira. Patlıcan ezme 320 lira, pilaki ve yoğurt 300’er lira. O artık nasıl bir yoğurtsa… Bir de pastırmalı humus var: 450 lira.
İşletme sahibi, “Ama yemiş ve doymuşlar, bakın neler yemişler” diye kendini savundu.
Tamam, afiyet olsun, yemişler; belli ki doyulmuş. Ama mesele de tam burada: Bu fiyatlar neyin nesi? İki kişilik alkolsüz bir yemek için 5 bin 614 lira…
NEYE ŞAŞIRAMADIK?
Hayal kurmak bile pahalı.
Artık onun için bile bütçe gerekiyor.
Ve bence en önemlisi; güven yok.
Aldınız mı, alacak mısınız? Yakınından geçmeyi bile düşünmez misiniz, bilmem. Ama aslında “Yeni yıl, yeni umut” diyerek bir zamanlar her birimiz en az bir çeyrek bilet alırdık, değil mi?
Fakat talih kuşu da zam yapmış!
Bu yıl çeyrek bilet 250 lira, yarım bilet 500 lira, tam bilet ise 1.000 lira.
Çıkma umudu da olmayınca, dedim ya, güven de kalmayınca; o meşhur, önünden yıllarca canlı yayınlar yaptığımız, güvenliklerin koruduğu, insanların şehir değiştirerek kuyruğuna girdiği gişeler sinek avlar olmuş.
Bu tablo bize aslında çok şey anlatıyor.
Ekonomiyi, toplumsal travmayı, güven erozyonunu ve daha nice şeyi…
Manzara hiç şaşırtıcı değil…
NEYİ TAKDİR ETTİK?
Yeni değil ama yayılıyor: Üsluba göre fiyat.
Şöyle ki, Erzurum’da bir kahvehane işletmecisi, müşterilerinin sipariş verirken kullandıkları üsluba göre hesap çıkarıyor.
“Çay ver.” Kaba olduğu kadar pahalı da: 45 lira.
“Çay gönder.” Pek sevilmeyen bir kalıp: 35 lira.
“Çay versene.” Samimi: 25 lira.
“Çay alabilir miyim?” Kahvehanelerde pek alışık olmadığımız ama aslında olması gereken ifade. Hem kibar hem de en ucuzu: 15 lira.
Toplumsal saygıyı korumak için tam da olması gereken bu!
Üstelik şahane bir tarife.
Takdir edilesi…
NEYE GÜLDÜK?
Yani artık bu işin sonu gelsin yahu!
Yeni nesil kahvecilerde evet, çok çeşitli kahveler yapılıyor ama fiyatlar gerçekten can sıkıcı.
Bir kadın, 11 farklı çeşit kahvenin yapıldığı bir yere gittiğini, Muz Cumhuriyeti’nden gelen özel çekirdeklerle hazırlanan bir fincan kahvenin 500 liradan satıldığını söyledi.
Yani yok artık!
Bir nevi ağlanacak hâle gülmek bu da işte.
Lezzetli mi, bilmiyorum ama çok özel de olsa bir fincan kahveye 500 lira verilmemeli.
Burası Muz Cumhuriyeti mi? Ki orada bile böyle değil!
Bu fiyatların artık bir ölçüsü olmalı.
Yüzümüzün gerçek anlamda gülmesi dileğiyle…