Salı günü çok kıymetli Naciye Halamı toprağa verdik.
Kendisi 1950 doğumluydu ve 1968’de, devrimci hareketlerin en yoğun olduğu dönemde bir köy öğretmen okulunda okumuştu.
Bütün çocukluğum, onun yanında ve arkadaşlarının arasında geçti.
12 Eylül askeri darbesinde hepsinin nasıl yurdun değişik kentlerine dağıldığına bizzat şahidim.
Halamı da Ayaş’taki yetim yurduna göndermişlerdi. Her türlü baskıya direnen, lafını esirgemeyen o güçlü kadının çalıştığı yetimhanedeki savunmasız yetim çocuklara yapılanlar karşısında yıkıldığını, hüngür hüngür ağladığını unutamıyorum.
***
Cenazeye gelen arkadaşlarıyla sohbet ederken çocukluğum, üniversite yıllarım gözlerimin önünden geçti.
Sohbetler ister istemez dönüp dolaşıp güncel konulara geliyordu. Sözcü TV’ye kayyum atanmasıysa en güncel konuydu. Ne de olsa hepsi eski tüfekti...
Birden neyi fark ettim biliyor musunuz?
Hepsinden şu şekilde özetleyebileceğim benzer cümleleri duyuyordum:
“Bizim zamanımızda da çok baskı vardı ama böyle bir şey yaşamadık. En azından karşımızdakileri tanırdık. Niyetlerini de bilirdik, yapacaklarını da... Şimdi yapılanlara hayallerimiz yetmiyor.”
***
Şu cümleyi duyunca ürperdim:
“İşkence yapılırdı. İtiraf alınmaya çalışılırdı. Dosyada delil yoksa en azından itiraf olsun istenirdi. Delil yoksa itiraf yoksa mahkûmiyet veremezlerdi...”
90’ların başında çıktığım bir DGM duruşmasında asker üyenin sivil üyelere karşı sanığın lehine olan delilleri hatırlattığını hiç unutmuyorum.
Bütün olumsuzluklarına rağmen adalet sistemimizde “somut delil”, “mahkeme kararı”, “masumiyet karinesi”, “şüphenin sanığın lehine olması”, “sanık lehine deliller”, “usul esastan önce gelir”, “en az iki tanık”, “içtihat”, “tutuklu yargılama istisnadır” gibi yargı klişelerimiz vardı.
Bugün hiçbirini anımsamıyoruz.
***
Bozuk saat gibi en azından yılda birkaç defa hukukçu olduğunu anımsayıp doğruyu gösteren Bülent Arınç’ın son açıklamasında anlattığı anekdot çok önemli:
“Kıdemli bir Yargıtay üyesi anlattı: Bir genç hâkim, kura çektiği yerden kısa süre sonra Yargıtay’a tetkik hâkimi olarak atanmış; hem de eskiden mümkün olmayan bir şekilde. Üyemiz, genç tetkik hâkiminin dosyasına bakmış, şaşırmış ve kendisini tanımak istemiş. Safiyane bir şekilde, ‘Hâkim Bey, buraya gelmeden önce hangi görevlerde bulundunuz?’ diye sormuş. Aldığı cevap da aynı şekilde safiyane olmuş: ‘...Partinin ilçe başkanıydım efendim.’ Bu cevabı veren kişi Yargıtay’da belki birkaç klasör dava dosyasını okuyup bozma veya onama yönünde görüş bildirecek.”
Ben de bir yüksek yargı üyesiyle dünkü sohbetimde son zamanlardaki yargı kararlarına ilişkin benzer serzenişler işittim.
***
Türkiye fon vurgunun yaralarını sarmaya çalışırken, iktidarın Sözcü TV ile sözcü.com.tr’yi susturma girişimini de bu pencereden bakarak değerlendirebiliriz.
Başsavcılık açıklamasında atıfta bulunulan mahkeme kararları açık. Yargıtay, Emin Çölaşan hakkında “Cumhurbaşkanı’na hakaret” davası açılabileceğini, onun dışındaki FETÖ suçlamalarının kanıtının olmadığını gerekçe gösterip sanıklara beraat istemişti. İstanbul’daki 37. Ağır Ceza Mahkemesi de Yargıtay kararı doğrultusunda beraat kararı vererek dosyayı kapatmıştı.
Sözcü’nün sahibi Burak Akbay Türkiye’ye gelip aynı yargılama sürecine katılabilseydi, mahkeme dosyayı ayırmasaydı büyük ihtimalle o da beraat edecekti.
Sözcü TV’ye kayyum atama kararının gerekçesinde TV’nin ve internet sitesinin bağlı olduğu şirketler “terör örgütünün medya ayağı” olarak gösterildi ve Akbay’ın bu şirketlere para aktarması “örgüt finansmanı” olarak nitelendirildi.
***
Bu gerekçe gerçekten izaha muhtaç. Zira yıllardır faaliyet yürüten, vergi ödeyen, üç dört ayrı önemli basın kuruluşu işleten bu şirketlerin terör örgütüyle bağlantısına dair ne bir mahkeme kararı var ne somut bir kanıt.
Konuştuğum kıdemli yargı mensubuna Sözcü kararını sorduğumda “hukuki bir karar olsa hukuki bir yorum yapardım...” karşılığını aldım.
Sanırım haklı.
Sayın Devlet Bahçeli’nin açıkladığı gerekçe gerçeği yansıtması açısından Başsavcılığın açıkladığı gerekçeden daha ikna edici:
“Bu sorunun sebep ve sonuçlarını Sözcü yöneticilerine sormak lazım. Orada her akşam konuşmalarına dikkat etmeden her şeyi konuşan insanlara sormak lazım.”
***
Çok merak ediyorum, AK Parti’nin hukukçu yöneticileri Abdulhamit Gül, Abdullah Güler, Özlem Zengin, Muhammet Emin Akbaşoğlu, Bahadır Yenişehirlioğlu, Hayati Yazıcı yargı kararlarımızla ilgili bu dönüşüm konusunda ne düşünüyorlar?
Alkış mı tutuyorlar yoksa karşı mı çıkıyorlar?
Dilerim karşı çıkıyorlardır.
Zira ülkemizin, hukuk devletimizin geleceği için bu dönüşüme karşı çıkmak hayati önemdedir!