İzmir’de bir gece... Henüz sekiz, dokuz yaşlarında bir çocuk… Akşam yemeğinde annesine sesini biraz fazla yükseltiyor.
Babası öfkeleniyor. Çocuğu evin aşağısındaki kayısı bahçesine götürüyor. Kemerini çıkarıyor. Oğlunu bir ağaca bağlıyor. Dövüyor da... Sonra çekip gidiyor!
Annesi yalvarıyor. Baba dinlemiyor.
***
Geceleri kurtların, tilkilerin indiği bir bahçe burası… Çocuk karanlığın ortasında, yapayalnız... Sabahı o ağaca bağlı ediyor. Düşünsenize o korkuyu!
Aradan yetmiş yıla aşkın zaman geçiyor. O çocuk bugün seksenini aşmış bir adam… Hâlâ o geceyi unutamıyor.
Ama ilginç bir şey söylüyor: “Nasılsa en zorunu yaşamıştım!”
***
Kim bu çocuk? Söyleyeceğim... Ama önce babayı biraz tanıyın…
Enver Bakioğlu... İzmir’in tanınmış incir ve üzüm tüccarlarından… Üç yabancı dil biliyor. Üstelik vergi rekortmeni!
Varlıklı bir adam… 1948 model Buick otomobili var. O yılların İzmir’inde otomobil sahibi olmak başlı başına zenginlik göstergesi…
***
Ama iş oğluna gelince para konusunda pek cömert değil!
450 lira maaş veriyor. Sonra kira, yemek, elektrik, su derken kesintileri yapıyor. Oğlanın eline 120 lira kalıyor! Baba, oğluna fatura kesiyor yani...
İşin ilginci, yoksullara karşı son derece merhametli! Ticarette de kırmızı çizgileri var. İhracatta el altından komisyon isteyenlere boyun eğmiyor. Gerekirse işi bırakıyor.
***
Oğluna gelince... Beş yaşında yere düşen incirleri toplatıyor. On beşinde 250 kişinin çalıştığı işletmenin başına geçiriyor.
İşte o çocuk, Cem Bakioğlu! Bakioğlu Holding’in kurucusu, İzmir’in duayen sanayicilerinden…
Babasının yanında başlayan incir ticaretinden sinemacılığa geçiyorlar. Şan, Sema sinemaları...
Ardından ambalaj işine giriyor. 1973’te ağabeyi Bora’yla kurduğu Bak Ambalaj, zamanla dev bir sanayi grubuna dönüşüyor.
***
Acayip de meraklı… Makine yapıyor, elektronik sistemlerle uğraşıyor. Çileğin sapını ayıracak makine tasarlıyor. Hatta “Roketatar bile yaptım” diyor!
Ne roketatarı, sormayın... Ben de sormadım!
İncir işinin de peşini bırakmıyor. Yerden incir toplayan çocuk, yıllar sonra inciri dondurarak kurutan bir teknolojiye yatırım yapıyor.
Üretimin tamamına yakınını İngiltere’ye satıyorlar. İncir aynı incir... Teknoloji uzay çağı!
***
Enteresan olanı… Kendisi plastik ambalaj üreten bir sanayici. Ama kullandığı suyun, kirlettiği havanın, doğaya verdiği zararın da maliyet hesabına yazılması gerektiğini savunuyor.
Doğa sanayiciye veresiye çalışıyor. Diyor ki; “Bunların faturası nerede?” Yok!
Bir patronun ağzından “Borç”... Hem de kendi aleyhine! Bana uyar valla... Yazalım gitsin hesaplarına!
***
Bir uçak yolculuğunda eşi, İzmir Adnan Menderes Havalimanı çevresinin ağaçlandırılmasını öneriyor. Fikir büyüyor. 1995’te Ege Orman Vakfı kuruluyor.
Bugün vakfın toprakla buluşturduğu fidan sayısı 15 milyonu geçiyor! Bakioğlu ağaçlardan söz ederken “Hepsine evladım gözüyle bakıyorum” diyor.
Düşünsenize... Çocukken bir ağaca bağlanan adam, yıllar sonra milyonlarca ağacın yetişmesine öncülük ediyor. Hayatın garip bir cilvesi...
***
Bir de uçak tutkusu var. Büyük emekle bir model uçak yapıyor. Aylarca uğraşıyor. Sonra? Uçuramıyor! Düşer, kırılır diye tam 14 yıl bekletiyor.
“Nasılsa en zorunu yaşamıştım!” diyen adama yaptığı küçücük uçağa bir şey olması en zordan zor geliyor!
***
İnsan dediğin böyle bir şey işte... Korkularından bütünüyle kurtulamıyor. Yalnızca korktuğu şeyler değişiyor.
Amaaa… Benim aklım o akşam başka yerde kaldı. Kendisine soramadım da… O kayısı ağacı hâlâ duruyor mu acaba?
