Hayat bazen insanı alkışların ortasında yalnız bırakıyor…
Kalabalıkların ortasında, görünmeyen bir sessizliğe gömüyor...
O anlarda insanın elinden tutan şey:
Ne başarıdır ne paradır ne de şöhrettir…
O anlarda insanı hayata bağlayan tek şey, insana insan olduğunu hatırlatan bağlardır:
Sevgidir, saygıdır, sabırdır, sebattır, sadakattir ve vefadır…
***
Başarılı aktör İlker Aksum’un gözyaşlarıyla anlattığı hikâyeyi okudum NEfES’te…
Aslında hepimizin içinde saklı bir gerçeği yüzümüze vuruyordu...
İnsan en çok, güçlü görünmek zorunda kaldığı yerde kırılıyor...
Ve en çok, kırıldığı yerden yeniden doğuyor ama tek başına değil…
Şefkatli bir el, tatlı bir dil ve cesur bir yürek varsa yanında yeniden doğuyor...
***
Sevgi, sadece iyi günlerde söylenen güzel sözler değildir...
Sevgi, insanın en dağınık hâline bakıp “ben buradayım” diyebilmektir…
Saygı ise, o dağınıklığın içinde bile karşındakinin insanlık onurunu incitmemektir…
Çünkü, sevgi olmadan saygı körleşir, saygı olmadan sevgi yozlaşır…
***
Sabır, belki de çağımızın en kayıp değeri...
Her şeyin hızlandığı bir dünyada, insanın insana tahammül süresi kısaldı...
Oysa gerçek bağlar sabır ister... Birini sevmek, onun zor zamanlarına da katlanabilmektir...
Sadece güneşli günlerde değil, fırtınada da yanında durabilmektir…
***
Sebat ise sabrın yürüyüş hâlidir… Vazgeçmemektir…
İnsanlardan, ilişkilerden, hayattan çabuk vazgeçiyoruz… Halbuki bazı şeyler zaman ister…
Bir insanın yeniden ayağa kalkması, bir ilişkinin kendini onarması, bir kalbin tekrar umut etmesi…
Bunlar hızla değil, sebatla olur…
***
Sadakat, modern zamanların en yanlış anlaşılan kavramlarından biri...
Sadakat, sadece “gitmemek” değildir… Sadakat, kalmayı seçmektir…
Alternatifler varken, zorluklar varken, kolay olan kaçmakken kalabilmektir…
Çünkü sadakat, duyguların değil karakterin meselesidir.
***
Ve vefa… Belki de en unutulan, ama en çok ihtiyaç duyduğumuz değer. Vefa, geçmişi hatırlamaktır…
Bir insanın en zor zamanında yanında olanı unutmamaktır...
Zira insan en çok, unutanlara kırılır… En çok unutulduğunda yalnız hisseder kendini...
Bugün dünyanın en büyük yoksulluğu para değil… Güven yoksulluğudur…
Ne yazık ki günümüz dünyasında insanlar birbirine güvenemiyor…
Çünkü sevgi yüzeysel, saygı kırılgan, sabır tükenmiş, sebat zayıf, sadakat pazarlık konusu, vefa ise neredeyse nostaljik bir kelimeye dönüşmüş durumda...
***
Oysa insanı hayatta tutan şey tam da bunlar…
Birinin “ben buradayım” demesi… Ve o sözün gerçekten doğru olması…
Canlarım; ancak gerçekten insan kalabildiğimiz sürece insanın, insana iyi geldiğini, yeniden öğrenmeliyiz…
