İki gün önce, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, siyasetin gereği olarak CHP Genel Başkanı Özgür Özel’i eleştirdi… Aynı akşam ise KOÇ Grubu’nun 100. yıl kutlamalarında iki lider karşılaştı...
El sıkıştılar…
Yan yana oturdular…
Gülümsediler ve…
Bir süre sohbet ettiler…
Normal bir demokraside bu görüntü haber bile olmazdı çünkü:
Olması gereken oydu…
Fakat bazı gazeteciler bu görüntülerden rahatsız oldu…
Kimileri bunu “karaktersizlik”, kimileri “utanmazlık”, kimileri ise “samimiyetsizlik” olarak yorumladı…
***
Oysa asıl tehlike o gazetecilerin o düşmanca tavırlarıydı…
Çünkü bu anlayışın egemen olduğu yerde siyasetçiler rakip değil, düşman olmak zorunda kalırlar...
Düşmanlığın olduğu yerde ise uzlaşma olmaz…
Uzlaşmanın olmadığı yerde de demokrasi yaşayamaz…
Halbuki siyaset, kavga ederek ayrılmayı değil; kavga ettikten sonra bile aynı masaya oturabilmeyi gerektirir…
Gerçek ihtiyacımız olan...
Canlarım, dün birbirini eleştiren insanların bugün ülkenin menfaatleri için konuşabilmesi, zayıflığın aksine olgunluktur… Barışabilmek ise karakter eksikliği değil, karakter gücüdür…
Birbirine selam vermeyen, el sıkışmayan ve…
Aynı salonda bulunamayan siyasetçilerin yönettiği ülkelerde gerilim büyür…
Toplum kutuplara ayrılır… Sonunda herkes birbirini düşman görmeye başlar...
Türkiye’nin zaten yeterince kutuplaşmış bir ülke olduğu ortada…
Bugün ihtiyacımız olan şey yeni düşmanlıklar üretmek değil tam tersine…
Birbirini eleştirebilen ama aynı zamanda:
Konuşabilen, tartışabilen ve gerektiğinde uzlaşabilen siyasetçilerdir…
***
Siyasetin amacı karşı tarafı yok etmek yerine…
Farklı görüşleri ortak bir zeminde buluşturabilmek olmalı…
Bu yüzden, siyasetçilerin el sıkışmasını ayıplayanlara değil…
Birbirine kızsa da selam vermeyi bilenlere değer veriyorum…
Çünkü kavga etmek kolay, kavganın ardından yeniden konuşabilmek ise zordur...
Değerli kişi kolayı değil zoru başarandır… Ve… Türkiye’nin bugün en çok ihtiyaç duyduğu şey de budur…
Yani canlarım...
Siyaset bilgesi Süleyman Demirel’in, “siyasette barışmayı bilmeyenler kavga etmesin” sözü, siyasete bıraktığı en önemli öğütlerden biriydi…
Bu sözün içinde sadece siyasi bir tavsiye değil, aynı zamanda demokrasinin özü vardır…
Çünkü demokrasi, düşmanlık rejimi değil, birbirini dinleyebilen insanların rejimidir...
Çünkü demokrasi; farklı düşünen insanların…
Aynı ülkenin çatısı altında yaşayabilme…
Birbirine tahammül edebilme sanatıdır…
